Onların hikayesi....

Koşuşturmacalar ve yoğun geçen günlerin ardından nihayet büyük güne artık sayılı günler kaldı. Evimizin cimcimesi 17 eylülde yuvadan uçup gidiyor, yepyeni bir hayata adım atmak için  o gece evet diyecek. Mutluluğu ve hüznü neden aynı anda yaşıyorum acaba... Biz ne zaman bu kadar büyüdük, ben ne zaman anne oldum ve hala gözümde büyümeyen çıtı pıtı çenesi hiç bitmeyen cimcime ne zaman evlenecek yaşa geldi bilmiyorum. Şaşkınlığım yaşadığımız son üç yılın hızına yetişememekten sanırım. Öyle çok şey oldu ki 2008-2011 arasında... Düşündükçe yorulmadan edemiyorum. Hep söylediğim gibi zaman çok çabuk geçiyor. Sürekli bir mücadelenin içinde olmak kimi zaman yorsa da  aslında hayata bağlı kalmamızın hayaller kurmamızın da en büyük yardımcısı... Çok istediğimiz bir şey yok aslında bu hayattan. Basit, anlaşılabilir ulaşılabilir ama sonunda hep mutluluğun olduğu yüzlerimizin hep gülümsediği fotoğraflar bırakmak niyetindeyiz. Kardeşime canıma da uzun uzun yıllar sonra yüzünde gülümsemeyle hatırlayacak ufak tefek sürprizler yapmaya çalışıyorum elbette elimden geldiğince.. Bu kısa filmde kısaca onların hikayesi anlatılıyor. Umarım çok ama çok mutlu olursun bebeğim. Seni çok seviyorum cimcime...