Foto Bursa'da anneanne ve dede ziyaretinde çekildi. Depodan oyuncaklar çıktı. Eylül Hanım boş tencere ve tavalarla bize ziyafet sofrası hazırlarken...
Geçtiğimiz Cumartesiden beri evde oturmadım desem yeridir. Kardeşimin taşınma ve temizlik telaşı neyse ki bitti. Ama sanırım biz de bittik. Koşuşturmacalarla bir orda bir burda derken evimi nekadar özlediğimi ve ne kadar ihmal ettiğimi farkettim. Ne market, ne pazar alışverışi yapmışız. Dün akşam buzdolabını açtığımda anladım. Ev tam takır kuru bakır olmuş. Tam da o anda Gürki imdadımıza yetişti ve bu haftanın alışverişini bu kez abur cubara saldırmadan sadece gerekliler listesini tamamlayarak dün yaptı. Şaşırdım tabi...Çünkü Gürki markete gittiğinde acaba bu sefer gereksiz ne alacak diye düşünürüm. Zorunlular listesini unutur, abur cubur ne varsa toplar marketten eve öyle gelir. Neyse fazla da günahını almayayım bu kez başarılıydı. Tebrikler doğrusu... Eylül de bu koşuşturmacalar sırasında babaannenin evindeydi. Şikayetçi de olmadı aksine yaşıtlarıyla keyifli oyunlar oynarak eğlenceli 2-3 gün geçirmiş oldu. Ama akşam olduğunda ve birbirimizi görüğümüzde hadi evimize gidelim anne demesi, boynuma sıkı sıkıya sarılıp seni çok özledim anneciğim demesi beni bitirdiği an oldu. Bu hafta çok ayrı kaldık. Onu çok özledim. Onsuz bir hayat hiç de keyifli bir hayat değilmiş bunu birkez daha anladım.
Bugünün özetine gelirsek; bugün kötü bir gündü aslında... Sabah annemleri yolcu ettim, iş yerinde tartışmalarla ve bağrışmalarla dolu stres içinde bir gün geçirdim. Neyse ki toparlandım en azından sinirden elim ayağım titremiyor. Ama şunu anladım ben bu ocak ayını hiç sevmediğimi farkettim. Hafızama 2012 Ocak kötüydü diye kazındı bile... Üzgünüm Ocak, kışı severim ama seni hiç sevmedim. Umuyorum ki yeni yaşımı kutlayacağım Şubat ayı aynı düşüncelerle ve olumsuzluklarla geçmez...
0 yorum:
Yorum Gönder